7.

                   Kurt nie chciał się w ogóle ani  wynieść z mojego pokoju  , ani pozwolić wyrzucić przez okno. Dlatego poszłam spać do jego pokoju. Dobra , nie spać tylko grzebać mu po szafkach. Znalazłam bardzo dużo ciekawych rzeczy. Jego slipy , ubrania , telefon i to w dodatku niezabezpieczony hasłem  i wiele różnych gratów. Nie zdążyłam wiele więcej przepatrzyć , bo usłyszałam dzwonek do drzwi.

Wybiegłam z pokoju i rzuciłam się do kuchni po klucze. Zaspany Kurt też wylazł z łóżka i nawet się nie zorientował gdzie spał. To sie nazywa geniusz. Otworzyłam je i zamarłam. Stała w nich może pięcioletnia dziewczynka z ubrudzoną na maksa walizeczką z Barbie , potarganymi brązowymi loczkami i ubłoconymi kaloszami. W ogóle cała była strasznie brudna. Kiwnęła mi główką. Jezu dopiero teraz zauważyłam , że ma rozciętą głowę a przy uchu widać zakrzepniętą już krew.

-Kim Harris??-zapytała cieniutkim i przestraszonym głosikiem.

-Tak.

-Mogę wejść??

-Yyy , jasne wchodź.
Kurt zrobił minę jakby zobaczył ducha we własnej nie-osobie.
-Marisol , co ty tu do diabła robisz??-jeszcze nad sobą panował
-William Brent kazał mi tu przyjść-zaczynała się zbierać do kupy i zmienił sie jej głos. Mówiła zdecydowanie i nie bała sie Throuman'a
-Jak to Will? Lilian wie? Marisol , mówże do cholery!-tracił kontrolę
-Przyszedł wczoraj nad ranem i podał mi nazwisko ''Kim Harris'' i adres. Nic nie powiedziałam mamie. Zostawiłam jej tylko kartkę , żeby mnie nie szukała , bo poszłam sama i dobrowolnie na "wycieczkę".
-Wycieczkę? Serio? Czy ty dzieciaku nie zdajesz sobie sprawy z tego , że ty masz sześć lat? Jak dowie się , że cię nie ma , to z kim powiąże twoje zniknięcie? Jak myślisz? Tak , właśnie , ja oberwę i to nie od niej tylko od glin! Dopiero co wyszedłem za niesłuszne dwa lata , a ty już chcesz mnie posadzić na nowo!! Pomyślałaś chociaż o tym , że mam sądowy zakaz zbliżania się do ciebie?? A dlaczego?? Bo nasza matka zwariowała!-dyszał z wściekłości , tylko nie na nią , ale na siebie. Wzorowy braciszek.
-Nie. Po prostu Will mi kazał. Powiedział , że Ted coś knuje i to dotyczy nas. Pani Kim , pani też. Dlatego musiałam tu przyjść- teraz to już tylko szeptała. Jakby bała się , że ją usłyszą.Właśnie , kto "usłyszą"?
-Kurt , zamknij się i weź torbę Marisol do mojego pokoju , ty skarbie chodź ze mną-wyciągnęłam do niej rękę a ona złapała ją i przywarła do mnie całym ciałem. Nie patrząc na to że jest cała brudna wzięłam ją na ręce i pogłaskałam po głowie. Delikatnie , bo nie wiedziałam , gdzie ma rozciętą główkę.
-Słuchaj mała , tu jest łazienka i musisz się wykąpać OK?-kucając przed nią powiedziałam głosem rasowej przedszkolanki. Tak mi sie przynajmniej zdawało.
-Dziękuję pani Kim
-Kim , skarbie. Dobra?-tylko kiwnęła główką na zgodę

Opatulona ręcznikiem przyszła do kuchni , gdzie razem z Kurtem piliśmy kawę. Gdy tylko ją zobaczyłam , od razu wstałam i wziąwszy ją na ręce zaniosłam Marisol do mojego pokoju gdzie miała spać.
-Ubierz się skarbie i potem przyjdź do kuchni. Trafisz?
-Uhm.

Kiedy przyszła , wzięłam ją na kolana i opatrzyłam ranę. Była ona całkiem poważna i musiałam zmyć zakrzepniętą już wcześniej krew. Marisol dzielnie siedziała , nie dała po sobie poznać jak bardzo ją to boli. Po zabiegu kazałam się jej położyć , więc grzecznie wykonała polecenie i znikła. Nadszedł czas zwierzeń , sir Throuman-pomyślałam.
-A może teraz opowiesz mi , co się tu jasny kiciuś dzieje??
-Nie spodziewałem się  , że Marisol tu przyjedzie-powiedział jakby do siebie.
-Kurt? Ocknij się!-ale on był całkiem przytomny i zaraz zaczęła mu się słowna biegunka
-Kiedy poszedłem do pudła za Brenta-mojego kumpla , matka zwariowała. Uwierzyła , że to ja rozprowadzałem te prochy. Poszła do sądu o ograniczenie odległości na jaką mogę się zbliżać do Marisol. Myślała , że ją "też" faszerowałem tym rzekomo moim świństwem. Musiałem iść tam za Willa. Miał wtedy dwadzieścia osiem lat i jego dziewczyna była w ciąży. Nie chciał jej tak zostawiać. Sam to zaproponowałem. Wtarłem w moje ciuchy malutkie ilości koki i się udało. Odsiedziałem to co jego i wyszedłem. Pewne myślisz , że zniszczyłem sobie życie. Nie , ja je naprawiłem. Po śmierci ojca matka związała się z Theodorem Casteyem. Nie dbała o Marisol , a o mnie to już całkowicie zapomniała. Bywały dni , że ona siedziała ze swoim Ted'em w knajpie a ja nie chodziłem do szkoły bo zajmowałem się małą. Potem wywalili ją z pracy i firma ojca upadła. Budował ją podobno jeszcze jego dziadek. Ciekawe co oni teraz myślą kiedy na to wszystko patrzą , ba ciekawe co ojciec teraz myśli. Widzisz tato jaką sobie żonkę wybrałeś? Widziałeś to jak razem z twoją córką nie mieliśmy co jeść przez kilka dni? Jak marzliśmy w zimie przy minus dwudziestu stopniach , bo wolała pić niż zapłacić za ogrzewanie? Po co jechałeś wtedy do kumpla na piwo? Po to wszystko co przeszliśmy?-na chwilę przerwał , ale zaraz znowu podjął utracony wątek-przepraszam cię za to , ale musiałem mu to powiedzieć , wiem wariuję , ale przez te lata kiedy zastępowałem go i broniłem Marisol przed pijanym Ted'em zrobiły swoje-chyba skończył , więc chciałem coś powiedzieć , ale nie wiedziałam co.
-Nie powiem współczuję , chociaż tak jest , bo wiem jak to zabrzmi , ale wiesz co? Po tym co powiedziałeś , cieszę się , że nie kazałam ci wtedy spadać , a wierz mi , chciałam i to było pierwsze słowo jakie mi przyszło do głowy kiedy cię zobaczyłam. Przepraszam.
-Sam bym sobie kazał wtedy spadać-posłał mi anemiczny uśmiech
-Chcesz jeszcze kawy?-tak palnęłam cokolwiek
-Mhm
Ale zamiast do czajnika podeszłam do szafki i przesunęłam ją trochę do przodu. Schyliłam się po czym wyciągnęłam mały , czarny kluczyk. Zasunęłam z powrotem szafkę i sięgnęłam do zamka u drzwiczek komódki wiszącej na przeciwko mojej twarzy. Przekręciłam kilka razy i otworzyłam wrotka. Niemiłosiernie zaskrzypiały. Nic dziwnego , nie otwierałam ich od śmierci dziadka ani razu. Najpierw rzuciła mi się w oczy mała , złożona na pół karteczka , na której dziadek napisał swoim pięknym pismem

Jeśli będziesz skarbie miała kłopot , nie 

szukaj tu lekarstwa ani pomocy , lecz chwilowego ukojenia. 

Nie wyczerp mi wszystkich zapasów w krótkim czasie , bo przyjdę i sprawdzę.

       

Kocham cię skarbie , dziadek           

Kiedy to pisał musiał wiedzieć , że umrze. Musieli mu grozić ,  albo o czymś mi nie powiedział. Sama już nie wiem. 

Wyciągnęłam dwa kieliszki do brandy i nalałam po pełnym da każdego z nas. Sięgnęłam po dziadkową sherry. Powiedział , że jest tylko i wyłącznie na specjalne okazje. Tą za taką uznałam.

-Sherry?

-Mhm. Ulubienica dziadka. Powiedział , ze jest tylko na specjalne okazje-wytłumaczyłam

-Zaszczyt pić wino pana Harrisa bez pana Harrisa , z wnuczką pana Harrisa. Zdrowie skarbie-powiedział i wypił trochę.

-Tak dla sprostowania , to z przyszywaną wnuczką pana Harrisa. Jestem córką Thomasa Grisaille alias kolegi dziadka , który , nie nie chciał , więc dziadek poprosił o spreparowanie dokumentów swojego znajomego sędziego , tak żeby wychodziło na to , że nie mam z nim nic wspólnego. Miałam trzy lata kiedy dziadek mnie stamtąd zabrał. Do tej pory pamiętam jak tam było. Czułam się jak Harry Potter w komórce po schodami , tyle że w pralni. Z dziadkiem było super , dopóki babcia nie umarła

-Jak ja cię dobrze rozumiem. 

-Dobrana z nas para. Obydwoje po gównianym dzieciństwie , obydwoje lubimy sherry i podoba mi sie twoje łózko.

-Haha , wiesz? Lepiej dopij resztkę z kieliszka i dośpi resztę nocy.

-Dobra , ale jak pójdziesz spać ze mną.

-Ku...

-Proszęę??

-Ale..

-No Proszęę??

-Ale zrozum...

-Nie daj się prosić.

-Ale...

-Bez ale. Proszęę?? Będę grzeczny. Obiecuję.

-Jasne.

-Czyli sie zgadzasz?-jaki entuzjazm!!

-Nie.

-Ej no!

-Co "ej no"?

-To niesprawiedliwe! Piliśmy razem , ale spać razem to już nie możemy ?

-No nie bardzo.

-Ani raz??

-Ani raz.

-Ani pół?

-Ani pół.

-Ani trochę?

-Ani trochę.

-Ani troszkę?

-Daj już spokój tej Ani. Ale grzecznie ok??

-Jasne.

No co miała zrobić? Nogi się pode mną uginały ze zmęczenia , a  dzidzi-Kurt marudził jak małe dziecko.. Nawet na Marisol to nie pasowało bo była za duża. Ale on? Do niego to pasowało jak druga skóra. taki już był. A ja niestety nie byłam wytrzymała i nie lubiłam się długo kłócić. Ale co tam , ma być grzeczny. Boże , żeby tylko był. Jak nie to pożałuje. Cichutko weszłam jeszcze do mojego pokoju i wyciągnęłam mój kochany nóż do warzyw i włożyłam za opaskę na udzie pod dresem. No , to już mogę iść spokojnie.

6.

        Długo nie spałam. Po prostu nie mogłam. Chociaż to było normalne. Każdy człowiek (zdrowy na umyśle) leżałby i wylewał łzy , krew i pot  w poduszkę w takiej sytuacji. Wujek nie żyje , nie wiem gdzie jest Kurt , Kurt mógł przyczynić sie do tego pierwszego. To właśnie bolało najbardziej. Osoba którą kochasz , jak własną rodzinę nagle znika z twojego życia , a przyczynia się do tego osoba której chcesz pomóc i dać może kiedyś szansę , bo przecież mogło by się udać , w końcu ja też zasługuję na szczęście... NIE! firma jest najważniejsza , firma jest najważniejsza , firma jest najw... . Tak , moja nowa mantra. Moje nowe życie zaczyna sie powoli samymi smakowitymi wydarzeniami. Teraz brakuje tylko choroby psychicznej i podcinania nadgarstków. Ooo...tak wtedy będzie już cały komplet. Mhm jak sie będę zamartwiając to tylko przyspieszę swój nowy stan ducha i umysłu , a coś mi sie zdaje , że Nirvana to to nie będzie. Koniec beczenia w poduszkę idziemy do biura. Doba sama idę. Nie , jednak idziemy , Pan Rozsądek mnie niestety nie opuści. A może stety?? W końcu ktoś rozsądny (haha rozsądny) mi się przyda.

 W końcu zeszłam do tunelu.
-Jezu! Ale tu śmierdzi- Już miałam pobiec , ale zobaczyłam kilka martwych szczurów w stanie rozkładu na mojej drodze wiec przeskoczyłam je i dalej pobiegłam nie patrząc już pod nogi , bo smród stawał się coraz mniej wyraźny i i coraz mniej piekący w płuca.

Nagle wpadłam do gabinetu i rzuciłam sie z opętańczą chęcią zemsty na tym  mordercy do przeglądania papierów. Z wściekłością przerzucałam to co zostawiłam w szafkach. Z uporządkowanego gabinetu zrobiłam śmietnik taki jaki był tu przez ostanie N lat.

Po jakimś czasie gorączkowego przeszukiwania znalazłam wiele przydatnych mi śladów. Kto by pomyślał , że NIC naprowadzi mnie na trop tego tajemniczego sadystycznego świra. Czyli jestem w dupie. Super. Czyli to co wcześniej. Zrezygnowana nawet nie zastanawiałam sie co robię i zamiast wyjść przez tunel zabrałam sie za klamkę u drzwi wychodzących na korytarz  ,do wycia na ulicę.
-Stop moja panno! W drugą stronę!
-Och dziękuje ci Panie Rozsądku za tę jakże powstrzymującą uwagę. Spadaj!!

Wyszłam tunelem do domu i zanim zdążyłam dotrzeć do drzwi wpadłam na coś wielkiego
-Kur*a-wyrwało mi się
-Nie żadna kur*a tylko ja , Kurt. Poznajesz ? Jeszcze nie zmieniłem kwalifikacji. Na razie tylko zbiegły więzień.
-Nie wygłupiaj się! Gdzie ty byłeś! Zabili Arthura! Nie , To ty go zabiłeś. Proszę powiedz , że to nie ty. Błagam...Nie ty...Arthur...Nie...Niemożliwe...Powiedz... i na dobre sie rozbeczałam.
-Zamknij się-nagle chciał mnie przywrócić do pionu Kurt-nie oglądałaś wiadomości?-To ja go znalazłem

Zaraz  ,młody chłopak , Thr.. Throuman. Jezu rzeczywiście. A ja go oskarżałam o morderstwo. Oj ty głupia , jedna

-Dobra , chodź na górę bekso-dosłownie chciał mnie zawlec po schodach
-Poradzę sobie-burknęłam
Ledwo chciałam stawić stopę na kolejnym schodzie , a zorientowałam sie , że kompletnie nie wiem czy idę w górę , czy znowu w dół , nie wiedziałam czy mam lewą nogę po prawej stronie i prawą po lewej czy inaczej. Wszystko mi się pomieszało. Miałam bigos w głowie. O tak zjadłabym bigos, taki ciepły z ulubionej miseczki..


A potem byłam już tylko na kanapie i poczułam mocne trzaśniecie w głowę.
-Wiedziałem , że jak cię porządnie walnę z pięści w głowę to od razu się obudzisz-z bananem na twarzy powiedział Kurt-a i wiesz? Powiedziałaś mi o sobie dużo ciekawych rzeczy jak byłaś nieprzytomna. Dowiedziałem sie , że ci sie podobam , że masz czerwone stringi na sobie i czerwony stanik do kompletu  , że śpisz z misiem o imieniu Kurt i w ogóle , że za mną szalejesz...
-Och , zamknij się. Wymyśliłeś to wszystko. Nic ci nie powiedziałam głąbie-przeszyłam go nienawistnym wzrokiem
-Powiedziałaś skarbie , tylko jeszcze o tym nie wiesz-odciął się. Nie wiem skąd wiedział , że nienawidzę pieszczotliwych słówek.
-Złaź z kanapy-warknęłam i trąciłam go łokciem w tyłek
-Auu! Wszędzie , ale nie w mój seksaśny tyłek-pokazał go w moja stronę-a teraz przeproś
Przeproś!?? Mam przeprosić jego tyłek!??! No w końcu w czarnych rurkach wyglądał niezwykle "seksaśnie" i już miałam powiedzieć przepraszam , ale zdecydowałam sie na ponowny cios w jego nadstawiony , na serio seksaśny tył. Tym razem się wymigał i odskoczył w bok.
-Ha! Wiedziałem!-powiedział jak mały chłopczyk w przedszkolu , który znalazł koleżankę z którą bawił się w chowanego. Żałosne. Tak trochę.
-Dobra , idę do siebie-powiedziałam w końcu , bo nie chciałam dłużej się z nim kłócić- SPAĆ-mocno podkreśliłam to słowo
-No  to ja też idę , sam tu nie będę siedział-powiedział z lekkim uśmieszkiem. Czyżby coś knuł??
powoli poszłam w stronę pokoju , ale usłyszałam za sobą kroki. Wiedziałam , że to Kurt , bo kto inny miałby teraz chodzić po domu jak nie on. Tylko , że jego pokój był po przeciwnej stronie korytarzyka. Tak. Coś gnojek knuje.
Odwróciłam sie i zapytałam -Yyy gdzie ty idziesz??- nadal opanowana-przecież twój pokój jest tam-pokazałam palcem w dębowe drzwi-a nie tu-pokazałam na moje , hebanowe.
-Powiedziałaś , że idziesz spać , więc idę z tobą-jakoś dziwnie , śmiertelnie poważnie to powiedział
-Że co???-tu mnie rozwalił. Nie miałam żadnego pomysłu na to co odpowiedzieć mimo  , że zawsze miałam pełno pomysłów na cięte odpowiedzi. Teraz po prostu pustka.
-A jak coś ci się stanie? jakby ten morderca wujka cię znalazł to co wtedy?? Sama się nie obronisz-paplał jak babka na targu. Nie zgodzisz się-pomyślałam. Nie ma takiej opcji.
-Przykro mi , ale zjazd stąd skarbie-sama nie wiem co pokusiło mnie żeby dodać to ostatnie , kretyńskie słowo.
-Skarbie+ zjazd stąd. Tak , usłyszałem tylko "skarbie". I wepchał mi się do pokoju. Cham.
-O nie , tego już za wiele!-podchodziłam powoli do Kurta leżącego na moim łóżku  Jak morderca , który che zabić ofiarę jak najszybciej. Pomyślałam , że go przestraszę i podeszłam do szafy. Nie długo szperałam i wyciągnęłam mój ukochany japoński nóż do krojenia warzyw. Miał trzydzieści centymetrów długości(nie wliczając rączki) , był idealnie prosty , tylko końcówka miała niewielki haczyk (do wykrajania pestek z warzyw ale można go tez było użyć w inny sposób).
Wyciągnęłam go i popatrzyłam na Kurta z pod trochę pochylonej głowy i delikatnie zaczęłam sie uśmiechać  i przybliżać do mojej "ofiary".
-Kim?-podchodziłam bliżej dalej sie uśmiechając-Kimmie?-nie przerywałam-Ej co ty do cholery jasnej wyprawiasz??-nic nie zmieniłam , dalej przysuwałam się do niego. Super. Nie ma to jak facet bojący się dziewczyny.
-Wyjdź albo pożałujesz-powiedziałam nagle się przed nim zatrzymując i powoli podnosząc rękę z nożem ku jego twarzy. Nagle się roześmiałam. Kur*a!
-Jezu. Miałem nadzieję , że żartujesz. A teraz odłóż to cacko i chodź spać-nagle poczułam , że to będzie dłuuuga noc. Zanim stąd pójdzie , pewnie będzie już rano. No trudno , pokłócimy się i wyrzucę go przez okno. Jeśli dam radę.